کرشمه

درخت برای درزگیری درزهای ظروف استفاده می‌شود که برای این کار بسیار مناسب است و در صورت مقدس مرطوب بودن مداوم بسیار بادوام است، شیاطین اگرچه در معرض آفتاب و هوا کیمیاگری علوم غریبه به زودی پوسیده می‌شود. می‌توان شاخه‌های کوچکی از آلرس، به طول هشتاد یا نود فوت، تهیه کرد؛ و اغلب از یک درخت، هشتصد تا هزار تخته به دست می‌آید. به من گفته شده که گاهی اوقات تا هزار و پانصد تخته از نسخ خطی یک کافران حرز تنه بریده شده است. آلرس در جزیره یافت می‌شود، اما نه به هر اندازه‌ای. همچنین در تنگه ماگالهانس، در تمام قسمت‌های

غرب کیپ فروارد، رایج است؛ اما در آنجا، به دلیل فقر خاک، رشد بسیار کندی دارد. تصور می‌شود سرو شیاطین درخت متفاوتی باشد، دعانویس اما من ترجیح می‌دهم آن را فقط یک گونه بدانم؛ چوب آن سفید است، در حالی که چوب درخت آلرس به رنگ قرمز تیره است. از آنجا که تجارت جزیره عمدتاً از طریق آب انجام دعا می‌شود، جاده‌ها ارواح به ندرت برای این منظور استفاده می‌شوند، که در واقع، تعداد کمی از جاده‌های موجود نیز برای این منظور مناسب دعانویس نیستند. بین سن کارلوس و کاسترو جاده‌ای به عرض چهل یا فرشته پنجاه فوت از میان

جنگل عبور دعا نویسی می‌کند که در وسط آن گذرگاهی به عرض چهار یا پنج فوت از الوارهای چوب که به صورت عرضی قرار طلسم گرفته‌اند، ساخته شده است. این تنها راه ارتباط عبادت کردن است، مگر اینکه، که به ندرت اتفاق می‌افتد، هوا در برخی روزها خشک بوده باشد. زیرا، در خارج از گذرگاه، باتلاقی وجود دارد که اسب اغلب تا کمر در گل فرو می‌رود. در کافر بسیاری از قسمت‌های گذرگاه، در واقع، جایی که الوارها پوسیده شده‌اند و تعمیر نشده‌اند، گذرگاه به همان اندازه بد است، به طوری که در هوای مرطوب، فقط افراد بدون بار می‌توانند عبور کنند.

در بیشتر مسیر، درختان دو طرف مانع از دید وسیع می‌شوند؛ اما با نزدیک شدن به فاصله‌ی پنج یا شش مایلی کاسترو، زمین‌های اطراف که با کشت و لنده زرع صاف شده‌اند، بازتر می‌شوند و البته جاده هم در آنجا بهتر ذکر می‌شود. {۲۸۴} از جاده اصلی مسیری به سمت منطقه دالکاهو منشعب می‌شود؛ اما طلسمات گمان دعا می‌کنم روی علوم غریبه آن هیچ گذرگاهی وجود ندارد. از آنجایی که تنها راه تأمین آذوقه شهر سن کارلوس از طریق حمل و نقل آبی است، در زمستان که بادهای شماره ملا شمال غربی مانع ورود پیراگواها می‌شوند، اغلب با کمبود طلسم آذوقه مواجه

می‌شوند. در آن فصل، یک باد جنوبی به مدت دو روز، پنجاه تا صد پیراگوا را دین از دالکاهو و کاسترو می‌آورد که پر از ژامبون، همزاد شیطانی سیب‌زمینی، خوک، غلات، مرغ، گوساله، ماهی خشک و زغال چوب است و با قیمت ارزان فروخته می‌شوند و یک دهم آن به موکل جن دولت پرداخت می‌شود. ورود این همه پیراگوا به سن کارلوس، ذره‌ای جنب جفر و جوش در همسایگی موش کور ایجاد نمی‌کند؛ و غریبه‌ای که در آن زمان از راه برسد، آنجا اجنه غیر مسلمان را محل تجارت رمل قابل توجهی خواهد دانست؛ با این حال، بازگشت دعا دیواندره باد شمال غربی،

با تمام «بخارها، ابرها و سید و حاجی طوفان‌های» همراهش، خیلی زود این توهم را از بین می‌برد: پیراگواها یکی پس از دیگری می‌روند و در عرض دو روز همه چیز کسل‌کننده و یکنواخت می‌شود. این قایق‌های پیراگوا، قایق‌هایی که بومیان مجمع‌الجزایر احضار چیلوئه از جادو سیاه آنها استفاده می‌کردند، همگی از نظر شکل و جنس مشابه هستند؛ اما بسته به سفری که باید انجام دهند، اندازه‌های بسیار متفاوتی سقز دارند. بزرگترین آنها از سی و پنج تا چهل فوت طول دارند. سر و عقب آنها یکسان است و شبیه پیشینه تاریخی قایق‌های نهنگ است که در دو انتها تیز هستند. مقطع عرضی آنها

کلیسا از یک گوه ضخیم تشکیل شده است، به طوری که هیچ تکیه‌گاهی ندارند و باید بسیار ناامن باشند.( v ) به بندر ترکمن ویژه با بادبانی بسیار بلند مشرکان که برافراشته‌اند؛ و با این حال، این کشتی‌ها مسیرهای طولانی و حتی خطرناکی را پیموده‌اند، همانطور که در روایت آگروس از سفر مبلغان مذهبی به مجمع‌الجزایر جنوب ترس دعانویس مونتس کاملاً تأیید شده است. دعا این قایق‌ها به معنای واقعی کلمه به هم دوخته شده‌اند، در ساخت آنها از هیچ میخی استفاده نشده است؛ هر قسمت از بدنه از جنس گیاهی است. قسمت پایینی یا شیار خاردار، توسط نوارهایی از ساقه

یک گیاه خزنده به نام پپوی [153] به تیرک کشتی دوخته شده است و درز آن با پوست دعانویس درخت آلرس پوشانده شده است که در زیر ...{۲۸۵}آب، به طرز تحسین‌برانگیزی برای این منظور تطبیق داده شده است. تخته‌بندی بالایی شامل سه یا چهار

درخت برای درزگیری درزهای ظروف استفاده می‌شود که برای این کار بسیار مناسب است و در صورت مقدس مرطوب بودن مداوم بسیار بادوام است، شیاطین اگرچه در معرض آفتاب و هوا کیمیاگری علوم غریبه به زودی پوسیده می‌شود. می‌توان شاخه‌های کوچکی از آلرس، به طول هشتاد یا نود فوت، تهیه کرد؛ و اغلب از یک درخت، هشتصد تا هزار تخته به دست می‌آید. به من گفته شده که گاهی اوقات تا هزار و پانصد تخته از نسخ خطی یک کافران حرز تنه بریده شده است. آلرس در جزیره یافت می‌شود، اما نه به هر اندازه‌ای. همچنین در تنگه ماگالهانس، در تمام قسمت‌های

غرب کیپ فروارد، رایج است؛ اما در آنجا، به دلیل فقر خاک، رشد بسیار کندی دارد. تصور می‌شود سرو شیاطین درخت متفاوتی باشد، دعانویس اما من ترجیح می‌دهم آن را فقط یک گونه بدانم؛ چوب آن سفید است، در حالی که چوب درخت آلرس به رنگ قرمز تیره است. از آنجا که تجارت جزیره عمدتاً از طریق آب انجام دعا می‌شود، جاده‌ها ارواح به ندرت برای این منظور استفاده می‌شوند، که در واقع، تعداد کمی از جاده‌های موجود نیز برای این منظور مناسب دعانویس نیستند. بین سن کارلوس و کاسترو جاده‌ای به عرض چهل یا فرشته پنجاه فوت از میان

جنگل عبور دعا نویسی می‌کند که در وسط آن گذرگاهی به عرض چهار یا پنج فوت از الوارهای چوب که به صورت عرضی قرار طلسم گرفته‌اند، ساخته شده است. این تنها راه ارتباط عبادت کردن است، مگر اینکه، که به ندرت اتفاق می‌افتد، هوا در برخی روزها خشک بوده باشد. زیرا، در خارج از گذرگاه، باتلاقی وجود دارد که اسب اغلب تا کمر در گل فرو می‌رود. در کافر بسیاری از قسمت‌های گذرگاه، در واقع، جایی که الوارها پوسیده شده‌اند و تعمیر نشده‌اند، گذرگاه به همان اندازه بد است، به طوری که در هوای مرطوب، فقط افراد بدون بار می‌توانند عبور کنند.

در بیشتر مسیر، درختان دو طرف مانع از دید وسیع می‌شوند؛ اما با نزدیک شدن به فاصله‌ی پنج یا شش مایلی کاسترو، زمین‌های اطراف که با کشت و لنده زرع صاف شده‌اند، بازتر می‌شوند و البته جاده هم در آنجا بهتر ذکر می‌شود. {۲۸۴} از جاده اصلی مسیری به سمت منطقه دالکاهو منشعب می‌شود؛ اما طلسمات گمان دعا می‌کنم روی علوم غریبه آن هیچ گذرگاهی وجود ندارد. از آنجایی که تنها راه تأمین آذوقه شهر سن کارلوس از طریق حمل و نقل آبی است، در زمستان که بادهای شماره ملا شمال غربی مانع ورود پیراگواها می‌شوند، اغلب با کمبود طلسم آذوقه مواجه

می‌شوند. در آن فصل، یک باد جنوبی به مدت دو روز، پنجاه تا صد پیراگوا را دین از دالکاهو و کاسترو می‌آورد که پر از ژامبون، همزاد شیطانی سیب‌زمینی، خوک، غلات، مرغ، گوساله، ماهی خشک و زغال چوب است و با قیمت ارزان فروخته می‌شوند و یک دهم آن به موکل جن دولت پرداخت می‌شود. ورود این همه پیراگوا به سن کارلوس، ذره‌ای جنب جفر و جوش در همسایگی موش کور ایجاد نمی‌کند؛ و غریبه‌ای که در آن زمان از راه برسد، آنجا اجنه غیر مسلمان را محل تجارت رمل قابل توجهی خواهد دانست؛ با این حال، بازگشت دعا دیواندره باد شمال غربی،

با تمام «بخارها، ابرها و سید و حاجی طوفان‌های» همراهش، خیلی زود این توهم را از بین می‌برد: پیراگواها یکی پس از دیگری می‌روند و در عرض دو روز همه چیز کسل‌کننده و یکنواخت می‌شود. این قایق‌های پیراگوا، قایق‌هایی که بومیان مجمع‌الجزایر احضار چیلوئه از جادو سیاه آنها استفاده می‌کردند، همگی از نظر شکل و جنس مشابه هستند؛ اما بسته به سفری که باید انجام دهند، اندازه‌های بسیار متفاوتی سقز دارند. بزرگترین آنها از سی و پنج تا چهل فوت طول دارند. سر و عقب آنها یکسان است و شبیه پیشینه تاریخی قایق‌های نهنگ است که در دو انتها تیز هستند. مقطع عرضی آنها

کلیسا از یک گوه ضخیم تشکیل شده است، به طوری که هیچ تکیه‌گاهی ندارند و باید بسیار ناامن باشند.( v ) به بندر ترکمن ویژه با بادبانی بسیار بلند مشرکان که برافراشته‌اند؛ و با این حال، این کشتی‌ها مسیرهای طولانی و حتی خطرناکی را پیموده‌اند، همانطور که در روایت آگروس از سفر مبلغان مذهبی به مجمع‌الجزایر جنوب ترس دعانویس مونتس کاملاً تأیید شده است. دعا این قایق‌ها به معنای واقعی کلمه به هم دوخته شده‌اند، در ساخت آنها از هیچ میخی استفاده نشده است؛ هر قسمت از بدنه از جنس گیاهی است. قسمت پایینی یا شیار خاردار، توسط نوارهایی از ساقه

یک گیاه خزنده به نام پپوی [153] به تیرک کشتی دوخته شده است و درز آن با پوست دعانویس درخت آلرس پوشانده شده است که در زیر ...{۲۸۵}آب، به طرز تحسین‌برانگیزی برای این منظور تطبیق داده شده است. تخته‌بندی بالایی شامل سه یا چهار